Znaki w Watykanie zwiastują apokalipsę ??

Podczas spotkania Papieża z wiernymi na modlitwie Anioł Pański wypuszczona biała gołębica została zaatakowana przez wronę i mewę a później doszło do kradzieży relikwii krwi Jana Pawła II.

O ile w pierwszym przypadku doszukiwano się znaczeń głównie symbolicznych, o tyle w drugim włoskie media poinformowały pierwotnie o tym, iż tropy prowadzą do satanistów. I choć szybko zdementowano pogłoski o ewentualnym zaangażowaniu satanistów.

Teraz, kiedy gołębie papieskie zostały zaatakowane przez mewy i wrony siwe (dla niektórych przypominające nieco kruki, symbolizujące śmierć, niepokój i wojny), część obserwatorów również dopatrywała się znaczeń nadnaturalnych. Niektórzy mówili o tym, iż to znak przebudzenia szatana, inni doszukiwali się znaczeń bardziej konkretnych i wspominali o tym, że niecodzienna scena w Watykanie może być wróżbą dotycząca przyszłości Ukrainy (gołąb wyrwał się ostatecznie ze szponów napastników).

Podobnie pozbawiona nadnaturalnej symboliki jest i w druga sprawa – krew papieską skradziono z niestrzeżonego przez nikogo kościoła w górskiej osadzie San Pietro Della Lenca, koło miasta L’Aquila. Polski papież odwiedzał to miejsce w masywie Gran Sasso podczas swych pieszych wycieczek oraz wypraw na narty i bardzo je lubił. Dlatego też trafiła tam jego relikwia. Razem z nią skradziono krzyż. Według śledczych z prokuratury w mieście L’Aquila do kradzieży, o której poinformowano w niedzielę wieczorem, doszło w nocy dwa dni wcześniej.

gołąb w watykanie zaatakowany przez kruka i mewę

gołąb w watykanie zaatakowany przez kruka i mewę

gołąb w watykanie zaatakowany przez kruka i mewę
Kilkudziesięciu karabinierów z psami przeczesuje teren w rejonie kościółka, ponieważ prowadząc śledztwo przypuszczają, że relikwia mogła zostać porzucona przez złodziei.

  1. ben napisał(a):

    To że głodna wrona i mewa zaatakowały wypasionego katolickiego gołąbka jest niczym. Prawdziwym znakiem dla każdego katolika jest to,co jest napisane w Biblii w Objawieniu 17 i 18 rozdział,gdzie jest dokładny opis kościoła katolickiego i tych co z nim trzymali i trzymają do dziś. Za wszystkie wojny krzyżowe i inkwizycję i holokaust żydów, bo druga wojna światowa także idzie na konto tego kościoła któremu katolicy tak dają wiarę, zamiast dać wiarę tylko Biblii i jej wierzyć.Zapłata nadchodzi i jest napisana w 18 rozdziale Objawienia. Lepiej katoliku z tego kościoła uciekaj i wołaj do Pana Jezusa bo Maria i tak zwani świę co ich wasz kler namnożył nie pomogą, bo mój Bóg ustanowił Jednego pośrednika między Bogiem a ludżmi i jest nim Jezus Chrystus.1 Tymoteusza 2:5. Poczytajcie sobie co robiło wasze duchowieństwo w Chorwacji i katolicy i kto ich popierał z Watykanu Pius XII,(które to miasto jest opisane w Biblii na 7 wzgórzach. Objaw.17:9).A teraz o wiernych synach kościoła katolickiego i jego jakże pijanych krwią jak koścół matka kapłanach.Zastanówcie się moi drodzy, czy było tu przestrzegane przykazanie,,Nie Zabijaj?”. Czytajcie. „Po czynach ich – poznasz ich” Jezus Chrystus
    http://www.youtube.com/watch?v=_lpYKVoNW3c
    NACIŚNIJ LEWY KLAWISZ CTRL oraz KLIKNIJ POWYśEJ LINK..WEJDZIESZ NA 10 MINUTOWY FILM
    LUDOBOJSTWO W CHORWACJI A PRYMAS CHORWACJI ALOJZIJE
    S T E P I N A C
    USTASZE-KSIADZ FRANCISZKANIN-FILOPOWICZ-RAZ JAKO KSIĄDZ-I RAZ JAKO KOMENDANT
    OBOZU JOSENOVAC
    USTASZE-PILA NA SZYJI
    USTASZE-SIEKIERA NA SZYJI
    2
    Proszę o UCZCIWA WYPOWIEDZ na temat ” Roli KOSCIOLA w LUDOBOJSTWIE
    akcji katolickiej USTASCHI(USTASZE) w Chorwacji.
    Za wiedzą i zgodą Watykanu, jego legata – Josipa Ramiry Marconego oraz arcybiskupa
    Zagrzebia – Stepinaca, będącego od roku 1942 duszpasterzem armii ustaszów, rozpoczęło się
    przymusowe nawracanie na katolicyzm prawosławnej ludności serbskiej.
    W bluźnierczy i haniebny sposób akcję tę nazwano „dziełem boŜym”.
    Od roku 1941 Ante Pavelić i Pius XII regularnie składali sobie ,świadectwa uprzejmości.
    Urzędnicy brytyjskiego ministerstwa spraw zagranicznych, obserwujący coraz częstsze
    kontakty przedstawicieli Zagrzebia i Rzymu i oburzeni tym, iŜ papieŜ, jako najwyŜszy biskup
    katolicki, przestawał z osławionym terrorystą i mordercą – nazywali go „największym
    tchórzem naszego czasu”.
    W maju 1943 roku Ante Pavelić poprosił o kolejną audiencję i dowiedział się, Ŝe „Ojciec
    święty” nie ma nic przeciwko temu, moŜe go jednak przyjąć nie jako szefa państwa aby
    uniknąć dalszych napięć z zachodnimi aliantami lecz jako osobę prywatną.
    PapieŜ Pacelli ponownie zapewnił faszystowskiego mordercę o swej osobistej przychylności.
    Według szacunków zawartych w aktach amerykańskich słuŜb specjalnych w owym czasie juŜ
    150 tysięcy prawosławnych Serbów padło ofiarą chorwackiego terroru. Ante Pavelić
    pozostawał takŜe w œścisłych kontaktach z faszystowskimi przywódcami niemieckimi.
    Podczas pewnego spotkania w Berlinie przechwalał się całkowitym rozwiązaniem kwestii
    Ŝydowskiej w swym kraju.
    O tym, jakich bestialstw dopuszczali się jego oprawcy, przekonał się pewien włoski reporter
    wojenny, któremu Ante Pavelić wręczył wielką miskę wypełnioną, czymś przypominającym
    ostrygi. Na pytanie Włocha, chorwacki führer odpowiedział, Ŝe jest to prezent jego wiernych
    ustaszów: 40 funtów serbskich oczu.
    Centralny organ ustaszów „Hrvatski Narod” podał dnia 5 września 1943 roku, Ŝe Pius XII
    przyjął na specjalnej audiencji 110 chorwackich policjantów przebywających na szkoleniu we
    Włoszech. Na poŜegnanie kaŜde z nich otrzymał od papieŜa, jakiś upominek oraz
    błogosławieństwo.
    I gdy w roku 1945 faszyści chorwaccy złoŜyli wizytę w Rzymie, Pacelli (papieŜ) zapewnił
    ich, Ŝe uŜyje całego swego autorytetu, by zapobiec uwięzieniu Ante Pavelića, którego
    œuwaŜa za dobrego człowieka i dobrego katolikaœ. Pewnym jest takŜe, Ŝe Andrija
    Artuković, minister spraw wewnętrznych Pavelića, wypowiedział takie oto zdanie:
    „Kierowałem się zasadami moralnymi Kościoła katolickiego”.
    Profesor Vladimir Dedijer – jugosłowiański historyk (zm. 1990 r.) przytacza dane, a
    potwierdzają teŜ je i inne źródła, z których wynika, iŜ zorganizowane bandy Ante Pavelića
    zamordowały, co najmniej!!!
    750 tysięcy Serbów, 60 tysięcy śydów oraz 26 tysięcy Cyganów. To razem 836 tysięcy
    zidentyfikowanych i policzonych trupów reŜimu ustasze. Materiał dowodowy obejmuje
    zeznania naocznych świadków, pamiętniki i blisko dziewięć tysięcy zdjęć dokumentacji.
    3
    Bombami zabijali ustasze i ich duchowni pomocnicy między innymi dzieci, które najpierw,
    jeszcze Ŝywe, wrzucano do masowych grobów. Potem na to wrzucano ich zabitych rodziców,
    którzy oglądali egzekucję swoich dzieci i zasypywano. Karabinów i broni maszynowej
    uŜywali do masowych egzekucji, przeprowadzanych z wyszukanym okrucieństwem. Strzelali
    w nogi, potem w brzuchy, wreszcie w piersi.
    Innym narzędziem mordu były noŜe rzeźnickie, którymi przecinano szyje niewinnych ofiar,
    odmawiających przyjęcia katolicyzmu. Toporami najczęściej mnisi i Ŝołnierze ćwiartowali
    Cyganów (Romów). Rozcinali Cyganom głowy, brzuchy i klatki piersiowe. Posługiwali się
    takŜe, starając się nie wzbudzać wiele hałasu i rozgłosu, siekierami ciesielskimi, uŜywając ich
    do rozłupywania głów, łamania kręgosłupów i rozcinania arterii. Podczas masowych mordów
    uŜywali ponadto drewnianych młotków, tak, Ŝe uderzane nimi wielokrotnie bezbronne ofiary
    padały martwe. Tak zwane „ciche egzekucje” bandy morderców reŜimu chorwackiego
    wykonywały ze szczególną lubością.
    Do zabijania dzieci i kobiet stosowały one takŜe Ŝelazne pręty, specjalnie w tym celu
    produkowany w jednej z fabryk. Bito na oślep w głowy i tułowia, a takŜe tymi prętami
    gwałcono kobiety rozpruwając łona i brzuchy po ich normalnym wielokrotnym zgwałceniu
    przez ustaszów. Ludzi chorych i starych zabijano kilkoma uderzeniami Ŝelaznych młotków. A
    wszystko za to, Ŝe były prawosławne, Ŝydowskie lub cygańskie, za to, Ŝe nie chciały
    przymusowo się ochrzcić i przejść na katolicyzm rezygnując ze swej dobroczynnej wiary.
    Pewien katolik, franciszkanin o nazwisku Filipović, zwany „szatanem”, ze szczególną pasją
    uśmiercał dzieci i chorych, posługując się motyką.
    Jedna z najstraszliwszych metod mordowania, słuŜącą, przedłuŜaniu męki ofiar, polegała na
    deptaniu ofiar i skakaniu im po brzuchach aŜ do zmiaŜdŜenia wątroby i œśledziony. TakŜe
    skórzanymi batami fanatyczni i spragnieni krwi słudzy świętego Kościoła katolickiego
    chłostali na śmierć niewierne dzieci, kobiety i męŜczyzn. Powieszenie było aktem łaski. Te
    zbrodnicze bandy piekły i paliły ludzi Ŝywcem jak za czasów inkwizycji, przybijały ich do
    drzwi, wyłupywały oczy, rozcinały piersi, wyrywały języki.
    Vladimir Dedijer, który w czasie wojny wyzwoleńczej, prowadzonej przeciw wojskom
    okupacyjnym, przebywał w kwaterze armii partyzanckiej dowodzonej przez Józefa
    Broz Tito, do swej ksiąŜki o Jasenovacu dołączył rejestr zawierający nazwiska 5
    arcybiskupów, 17 biskupów, 8 kardynałów, 119 księŜy katolickich i 22 franciszkanów.
    Na liście znajdują się takŜe profesorowie teologii, katecheci, kanonicy, opaci i prałaci.
    Sześć stron zajmuje spis rzymskokatolickich zbrodniarzy, odznaczonych orderami za
    swe „zasługi dla państwa ustaszów”.
    śyczliwość Stolicy Apostolskiej wobec ludobójców trwała nawet po II wojnie światowej.
    Jeden z nielicznych, którzy stanęli przed sądem, arcybiskup Zagrzebia, Stepinac, został
    skazany, jak informuje wydawca Jasenovaca, na szesnaście lat cięŜkich robót.
    Watykan zaprotestował przeciwko temu, i to ze skutkiem, gdyŜ juŜ po pięciu latach
    Stepinac znalazł się na wolności, a nawet otrzymał godność kardynała. śaden z
    uczestniczących w morderstwach „duchownych duszpasterzy” nie został przez Rzym!
    Pociągnięty do odpowiedzialności ani ekskomunikowany. Ani frater Filipović, jeden z
    4
    komendantów obozu koncentracyjnego w Jasenovacu, ani przyjaciel Pavelića – niejaki
    Draganović, teolog chorwacki.
    O zakresie wpływów Kościoła rzymskiego moŜe dać wyobraŜenie fakt, iŜ owo ludobójstwo
    właściwie aŜ do dnia dzisiejszego, do początków XXI wieku mogło pozostać pokryte
    milczeniem.
    Po zakończeniu II wojny światowej tenŜe sam Draganović, którego ochraniał pewien
    duchowny, pracujący w sekretariacie Piusa XII, zorganizował watykańską komisję
    pomocy uchodźcom – Commissione Pontificia d’Assistenza. Nie tylko masa chorwackich
    morderców, tropionych przez aliantów, ale takŜe zbrodniarze wojenni z faszystowskich
    Niemiec mogli, korzystając z usług tej organizacji, rozpłynąć się bez śladu. Jedną z
    dobrze zorganizowanych tras ucieczki, nazwanych przez Aaronsa i Loftusa „ratlines”,
    czyli „szczurzymi liniami”, zbiegł takŜe sam Ante Pavelić, uchodząc słusznej
    sprawiedliwości. Sieć przerzutu ludzi zaczynała się w Austrii i przez Triest oraz Wenecję
    prowadziła do rzymskiego klasztoru San Girolamo przy via Tomacelli 132.
    Tam znajdowała się centrala rozdzielcza, skąd Draganović i ów sekretarz papieŜa
    Pacellego kierowali całą akcją. Dziesiątki tysięcy ludzi, jak zapewniają Aarons i Loftus,
    powołują się na dobrze zorientowanych œświadków, skorzystało z pomocy Watykanu i
    uciekło do Ameryki Południowej, Północnej i Australii.
    Amerykańskie i angielskie słuŜby specjalne bez większych rezultatów czy raczej bez
    zaangaŜowania tropiły Ante Pavelića. Udało im się jednak ustalić, co następuje: w styczniu
    1946 roku opuścił on, prawdopodobnie w przebraniu zakonnika, klasztor w Klagenfurcie. Po
    przebyciu Austrii znalazł schronienie w rzymskim kolegium przy via Giacomo Belli.
    W maju 1946 roku – o czym wiadomo z poufnych źródeł przebywał po części na
    eksterytorialnym terenie Watykanu, po części w rezydencji Castel Gandolfo, gdzie wielekroć
    spotykał się z papieskim sekretarzem. Opuścił teren państwa watykańskiego korzystając z
    samochodu jednego z urzędników watykańskich, opatrzonego numerami korpusu
    dyplomatycznego, co chroniło go przed oczyma słuŜb specjalnych. Gdy jednak sekretariat
    stanu otrzymał informacje z Londynu, ParyŜa i Waszyngtonu o bliskim aresztowaniu Ante
    Pavelića, do sprawy włączył się ponownie papieski sekretarz, uniemoŜliwiając planowaną
    akcję.
    Dnia 13 września 1947 roku, Pavelić pod nazwiskiem Pablo Aranyos opuścił Włochy, a 6
    listopada przybył statkiem do Buenos Aires w Argentynie. Po jego śmierci, która
    nastąpiła w Madrycie w roku 1959, ręce spleciono mu – według zeznań naocznych
    świadków – róŜańcem otrzymanym przezeń od PapieŜa Piusa XII tj. Pacellego podczas
    pierwszej audiencji w Watykanie.
    Umierającemu zbrodniarzowi błogosławieństwo przesłał następca Pacellego(Piusa XII),
    kolejny papieŜ – Giuseppe Roncalli.
    JAKA BYLA POSTAWA PAPIEZA JANA PAWLA II WOBEC prymasa ALOJZIJE’A
    STEPINACA..??
    5
    FAKTY NIE KŁAMIĄ, KATOLICKI OBÓZ KONCENTRACYJNY W
    JASENOVACU (Chorwacja)
    Duchowni katoliccy mordowali ludzi własnymi rękami. Według historyków, aŜ 953
    duchownych katolickich brało czynny udział w rzeziach! Katoliccy księŜa i mnisi przewodzili
    wielu bandom ustaszowskich morderców, a franciszkański zakonnik Miroslaw Filipowić
    został komendantem obozu zagłady w Jasenovacu – bałkańskim Oświęcimiu’. Do
    prześladowań kler katolicki nawoływał Chorwatów z ambon. Minister oświaty Budak jawnie
    głosił: Część Serbów wybijemy, część wygnamy, a resztę, która musi przyjąć religię
    katolicką, włączymy do narodu chorwackiego… Wszystkie nasze poczynania wynikają z
    wierności wobec religii i Kościoła katolickiego.
    Wymordowali w niewielkiej Chorwacji około 600 tys. Serbów, 60 tys. śydów i 27 tys.
    Cyganów. Zburzyli lub ograbili setki cerkwi i klasztorów, w wielu z nich urządzili sale tortur,
    uŜywając najbardziej wymyślnych narzędzi. Nie oszczędzili
    nikogo: kobiet, dzieci ani starców. Furia morderców była tak wściekła, Ŝe zdarzało się, iŜ
    nawet Niemcy rozbrajali oddziały ustaszów, a przeraŜeni Włosi ratowali w swojej strefie
    cywilów, nawet śydów.
    6
    Kalendarium Zbrodni Ustasze
    · 1934 – w Marsylii, wspólnie z Wewnętrzną Macedońską Organizacją
    Rewolucyjną, dokonali zamachu na króla Jugosławii Aleksandra I.
    Śmierć ponieśli – król i minister spraw zagranicznych Francji, J.L.
    Barthou.
    · 1941 – w czasie najazdu Niemiec i ich sojuszników na Jugosławię, Ante
    Pavelić proklamował powstanie NiezaleŜnego Państwa Chorwackiego
    (Nezavisna Država Hrvatska). Liczyło ono ok. 6,3 mln ludności i miało
    powierzchnię 92,5 tysięcy km². W państwie tym, poza Chorwacją,
    znalazły się Bośnia i Hercegowina oraz Srem (Syrmia).
    · 1941 – 1945 – w okresie II wojny światowej współpracowali z III Rzeszą i
    Włochami. Wprowadzili rasistowskie legislacje na wzór ustaw
    norymberskich, uznając niektóre mniejszości narodowe jak Serbów,
    śydów i Cyganów, za niŜsze rasowo od Chorwatów, mających wywodzić
    się rzekomo od germańskich Gotów. Ustasze stosowali wobec tych
    trzech narodowości politykę eksterminacji, wskutek której zginęło ponad
    600 tysięcy prawosławnych Serbów, 60 tysięcy śydów i 26 tysięcy
    Cyganów. Tylko w jednym obozie (Jasenovac) zamordowano około 120
    tysięcy ludzi. Okrucieństwo Ustaszów przeraŜało nawet hitlerowskich
    Niemców, którzy – zdarzało się – rozbrajali chorwackie oddziały. Czasami
    teŜ Włosi (sojusznicy) na swoim terytorium pomagali nawet śydom, aby
    ci nie wpadli w ręce Ustaszów.
    · Dnia 28 kwietnia 1941 roku ustaszowski oddział napadł na kilka
    prawosławnych wiosek w rejonie Bjelovaru, uprowadzając 250 osób.
    Ofiary musiały wykopać sobie grób, po czym zostały skrępowane
    7
    drutem i spalone Ŝywcem. Tego samego dnia przywódca chorwackiego
    kleru, arcybiskup Zagrzebia Stepinac wydaje list pasterski, w którym
    pisze: „KtóŜ mógłby nam czynić zarzut z tego, Ŝe jako duszpasterze
    podzielamy radość i entuzjazm narodu, wyraŜając głęboką
    wdzięczność BoŜemu majestatowi. Mimo Ŝe aktualne wydarzenia,
    tak wielkiej wagi, są bardzo zawikłane, łatwo jednak dostrzec w tym
    dziele rękę Boga. Ab domino factum est istud et est mirabile in
    oculis nostris. (Przez Pana się to stało, I to jest cudowne w oczach
    naszych; psalm 117, 23.). Dlatego usłuchacie naszego apelu i tak
    przyczynicie się do zachowania i rozwoju niepodległej Chorwacji.
    Znamy tych ludzi, którzy dziś mają w swoich rękach los narodu
    chorwackiego, i jesteśmy niezbicie przekonani, iŜ Kościół będzie
    mógł w odrodzonym państwie chorwackim całkiem swobodnie
    głosić słuszne pryncypia prawdy i wiecznej sprawiedliwości (…)”.
    · Kilka dni później juŜ w maju 1941 roku w Ostacu wyłapano 331
    prawosławnych Serbów. Znów musieli kopać grób dla siebie.
    Następnie katoliccy ustasze zarąbali wszystkich siekierami i wrzucili
    do dołów. Popa Branko Dobrosavljevicia i jego syna zostawiono na
    koniec: rąbiąc dziecko na kawałki kazali ojcu odmawiać modlitwę za
    zmarłych. Po tym poddali go straszliwym torturom, wydarli włosy z
    głowy i brody, wyłupili oczy i obdarli Ŝywcem ze skóry. W Mliniąte,
    okręgu Glamoč, były członek parlamentu Luka Avramović został po
    rzymsku ukrzyŜowany Ŝywcem wraz z synem.
    · W Banja Luce „podkuto jak konia” 81-letniego prawosławnego biskupa
    Platova i zmuszono by chodził z podkowami, aŜ stracił przytomność.
    Później wykłuto mu oczy, przypalono piersi, obcięto nos, uszy, by
    wreszcie dobić. Tak wygląda katolickie państwo narodowe, czyste
    rasowo i wynaniowo, w wydaniu skrajnej, faszystowskiej prawicy
    katolickiej, której nie naleŜy mylić z katolikami normalnymi, tymi co
    ponoć nawet miłują wrogów swoich.
    8
    · Dnia 14 maja 1941 roku w Glinie kilkaset prawosławnych Serbów
    zapędzono do cerkwi. Do tego kościoła prawosławnego wpadli
    ustasze z siekierami i noŜami. Ci, którzy nie okazali zaświadczeń o
    przejściu na katolicyzm, a miały je dwie osoby zostali w kościele
    zarŜnięci. „Krwawa łaźnia trwała od godziny 10 wieczorem do 4 rano i
    przez osiem następnych dni. Rzeźnicy musieli zmieniać mundury, tak
    były przesiąknięte krwią. Znajdowano później wbite na pal
    prawosławne dzieci z członkami powykręcanymi od bólu”. Inicjatorami
    tego byli minister sprawiedliwości dr Mirko Puk i przeor katolickiego
    klasztoru franciszkańskiego w Čuntić, Hermenegildo, a właściwie
    Častimir Hermann.
    · Po tej masakrze, 18 maja 1941 roku, Ante Pavelić został uroczyście
    przyjęty przez papieŜa Piusa XII, który w czasie tej audiencji udzielił mu
    błogosławieństwa dla dalszego ludobójstwa, czyli budowy państwa
    narodowo-katolickiego. Tym samym Watykan wyraził poparcie dla
    nowego chorwackiego państwa faszystowskiego. Warto w tym miejscu
    wspomnieć, iŜ Ante Pavelić był wcześniej skazany zaocznie przez sąd
    państwowy na karę śmierci za morderstwa, m.in. za zamach na króla
    Aleksandra, jednak nie przeszkadzało to papieŜowi, jednak, kiedy w roku
    1938 przybył do Rzymu oficjalnie polski szef MSZ, Józef Beck, papieŜ
    odmówił mu audiencji, poniewaŜ miał nieuregulowane kościelnie sprawy
    małŜeńskie.
    · 1943 – Zwierzchnik starokatolickiego kościoła katolickiego w Chorwacji
    Ks. Anton Donković zmarł zakatowany w 1943 roku w jednym z
    ustaszowskich obozów koncentracyjnych. Zlikwidowano łącznie trzy
    małe parafie starokatolików w Chorwacji.
    9
    · 1945 – w maju komunistyczne oddziały partyzanckie Josipa Broz Tito
    połoŜyły kres istnieniu faszystowskiego NiezaleŜnego Państwa
    Chorwackiego. Faszystowscy Ustasze byli odwetowo represjonowani po
    1945 roku w Jugosławii, zginęło około 50 tysięcy ich zwolenników,
    głównie wykonawców ludobójczych rzezi. Pokazuje to jak mała ilość
    osób posiadających władzę potrafi dokonywać ludobójczych rzezi na
    duŜą skalę.
    · Faszystowscy Ustasze w lipcu 1956 roku odtworzyli swoją organizację
    na emigracji pod nazwą Chorwacki Ruch Wyzwoleńczy, w oparciu o
    diasporę argentyńską, amerykańską, austriacką, niemiecką.
    · W latach 60-tych i 70-tych ustasze dokonali kilkunastu zamachów na
    dyplomatów jugosłowiańskich – w tym m.in. w marcu 1971 roku w
    Sztokholmie zamordowali ambasadora Jugosławii.
    · 26 stycznia 1972 – w samolocie jugosłowiańskich linii lotniczych JAT
    wybucha bomba, zabijając 27 z 28 osób na pokładzie. Ocalała jakimś
    cudem tylko jedna osoba – 22-letnia stewardessa Vesna Vulović, która
    przeŜyła upadek z 10.160 m.
    · Lata 90-te XX wieku – powstanie organizacji odwołujących się do
    faszystowskiego ruchu Ustaszy, co było związane z rozpadem, a
    następnie wojną domową w Jugosławii. Jeszcze przed wybuchem wojny
    wzywali do krwawej rozprawy z ludnością serbską.
    10
    · 1991-1995 wojna domowa w Bośni i Hercegowinie, obozy
    koncentracyjne i mordy to w duŜej mierze dzieło odrodzonych ustaszy.
    Powtórka z historii.
    To, co wyczyniali ustasze była to ślepa furia i szaleństwo. Fotografie tych
    zbrodni pokazują zdjęcia kobiet z odciętymi piersiami, wyłupione oczy,
    których sam Ante Pavelić był kolekcjonerem, odcięte genitalia, dzieci
    wbijane na pal, setki narzędzi zbrodni: noŜy, toporów, haków na mięso, itd.
    Włosi sfotografowali ustasza, który miał na szyi „naszyjnik” z ludzkich
    języków i oczu. Dnia 17 lutego 1942 roku szef Sicherheitspolizei i słuŜb
    specjalnych, donosi Reichsführerowi SS: „Liczbę prawosławnych, których
    Chorwaci wymordowali i przy uŜyciu najbardziej sadystycznych metod
    zamęczyli na śmierć, trzeba oszacować mniej więcej na 300 tysięcy ludzi.
    NaleŜy przy tym zauwaŜyć, Ŝe Kościół katolicki, ze względu na środki,
    jakie stosuje przy nawracaniu, i na swój przymus nawracania, forsował w
    ostatnich czasach potworności popełniane przez ustaszów, posługując się
    nimi równieŜ w swoich akcjach nawracania. Faktem jest, Ŝe mieszkający w
    Chorwacji Serbowie, którzy przyznali się do Kościoła katolickiego, mogą
    nadal Ŝyć nienagabywani. Widać z tego, Ŝe napięcie chorwacko-serbskie
    polega w istotnej mierze na walce, jaką Kościół katolicki prowadzi przeciw
    Kościołowi prawosławnemu”.
    11
    OSTRZEśENIE: Artykuł zawiera trochę relacji z makabrycznych rzezi
    ludobójczych, które dla niektórych osób mogą być wstrząsające jak
    scenki z horroru! Jeśli nie uczyli cię w szkole, Ŝe faszyzm był
    zbrodniczy moŜesz przeŜyć lekki lub cięŜki szok. Wszystko zaleŜy od
    stopnia twojej wraŜliwości, takŜe religijnej. Odradzam czytanie
    osobom, które mają tak zwane uraźliwe uczucia religijne, bo mowa tu
    takŜe o zbrodniach popełnionych w imię wiary religijnej, tyle, Ŝe wiary
    moim zdaniem wypaczonej i bardzo źle pojętej…
    FASZYZM – Zbrodnicza Ideologia
    Foto: Faszystowski KrzyŜ Matki w Niemczech 1933
    Faszyzm, z włoskiego
    fascio – wiązka, związek, to skrajny kierunek polityczny powstały po I wojnie światowej,
    jako generalnie opozycyjny wobec działalności socjalistów i komunistów. Głoszący hasła
    skrajnie nacjonalistyczne, antydemokratyczne i antyliberalne, zmierzający do stworzenia
    państwa totalitarnego i monopartyjnego oraz często monoreligijnego. Skupiał w swoich
    szeregach nie tylko tzw. warstwy średnie jak średnia burŜuazja miejska i wiejska,
    drobnomieszczaństwo, drobni kupcy, byli wojskowi, ale takŜe najbardziej zacofane grupy
    klasy robotniczej zwłaszcza w Niemczech. Faszyzm powstał na podstawie ogólnego
    kryzysu kapitalizmu, kiedy wzrost fali rewolucyjnej zagroził bezpośrednio panowaniu
    burŜuazji, wśród której zarysowała się tendencja do przejścia od form ustrojowych
    demokracji parlamentarnej do jawnej dyktatury terrorystycznej. Faszyzm przybierał
    specyficzne formy, wynikające ze społeczno-gospodarczej i wyznaniowej struktury danego
    kraju. We Włoszech związany głównie z kapitałem finansowym, w Niemczech z
    przedstawicielami przemysłu cięŜkiego, w Hiszpanii ze sferami feudalno-obszarniczymi.
    Poza Niemcami i Włochami faszyzm jako zorganizowana formacja pojawił się w 1933 w
    Hiszpanii (Falanga), gdzie po zwycięstwie rebeliantów wojskowych pod dowództwem
    12
    generała F. Franco, doszedł do władzy. Partie i ruchy faszyzujące pojawiły się w tym czasie
    takŜe i w innych krajach Europy: w Rumunii (śelazna Gwardia), na Węgrzech
    (Złamane Strzały), we Francji (Croix de Feu), w Belgii (reksiści), w Wielkiej Brytanii
    (Czarne Koszule), w Polsce (Obóz Narodowo-Radykalny), w Chorwacji (Ustasze).
    Grupy katolicko-totalitarne określa się często jako klerykofaszyzm lub katofaszyzm (np.
    Front Ojczyźniany w Austrii, 1934–1938), pokrewne mu cechy wykazywał reŜim A. Salazara
    w Portugalii od 1932 roku. Ruchy faszystowskie były stosunkowo silne takŜe w Ameryce
    Łacińskiej, np. w Argentynie, Pragwaju czy Chile.
    Ideologia faszyzmu nie stanowiła jednolitego systemu światopoglądowego, lecz była
    połączeniem róŜnych, czasem lekko wykluczających się elementów czerpanych z filozofii
    irracjonalistycznych XIX wieku, nacjonalistycznych doktryn solidaryzmu społecznego i
    antydemokratycznych teorii socjologicznych, które miały teoretycznie uzasadniać idee
    etnocentryzmu, elitaryzmu i rasizmu. Łącząc te elementy ideologowie faszyści
    tworzyli całkowicie nierealny pogląd na świat, oparty na micie „misji dziejowej”,
    wyŜszości własnego narodu nad wrogiem, sprawcą wszelkiego zła społecznego. Wróg ten w
    kaŜdym kraju jawił się inaczej, dla faszyzmu włoskiego był to „zgniły liberalizm”, dla
    faszyzmu niemieckiego „twór Ŝydowski” (zarówno komunizm, jak i „międzynarodowa
    plutokracja”), dla faszyzmu chorwackiego byli to głównie „bracia odłączeni”, czyli
    wyznawcy prawosławia. Owa misja dziejowa własnego narodu miała uzasadniać pełną
    instytucjonalizację Ŝycia społecznego i całkowite podporządkowanie jednostki interesowi
    państwa, mit wroga stanowił uzasadnienie ciągłego terroru państwowego.
    W tych warunkach uzasadniony stawał się faszystowski kodeks moralny, głoszący
    zasadę bezwzględnej wierności i posłuszeństwa wodzowi, którego wola wyznaczała granice
    obowiązujących norm etycznych. Na tym fundamencie niszczenia urojonego
    „wroga” rozwijały się idee państwa totalitarnego, prowadzące do utoŜsamiania narodu z
    państwem, państwa z rządem, rządu z jego szefem, a szefa z wodzem faszystowskim.
    Metodę oddziaływania propagandowo- ideologicznego faszyzmu stanowiła demagogia
    13
    społeczna w najszerszym rozumieniu, podsycając rozczarowanie rządami demokratycznoparlamentarnymi,
    niezadowolenie mas ukierunkowano zwykle na antysemityzm i
    antykomunizm, odwracając je od prawdziwych przyczyn nędzy i pauperyzacji
    społeczeństwa. Faszyści dochodzili do władzy róŜnymi drogami, zaleŜnie od warunków
    wewnętrznych poszczególnych krajów, albo siłą (Hiszpania, Włochy), albo na drodze
    legalnego ustanowienia dyktatury (Niemcy). Partie faszystowskie zdobywały silne wpływy
    jeszcze przed zdobyciem władzy. Z chwilą jej przejęcia podporządkowywały sobie aparat
    państwowy, a ich bojówki tworzyły trzon nowych organów terroru i ucisku. Ustanowienie
    dyktatury faszystowskiej w miejsce systemu wielopartyjnego wprowadzało system
    monopartyjny, władza wykonawcza i ustawodawcza przechodziła w ręce wodza partii,
    którego gabinet stawał się jedynym ośrodkiem dyspozycyjnym. Wszystkie stanowiska
    obsadzano faszystami, a organa władzy państwowej podporządkowywano odpowiednim
    ogniwom aparatu partyjnego, poddając jego kontroli.
    ANTE PAVELIĆ –
    Faszystowski Wódz
    Ante Pavelić (ur. 14 lipca 1889, zm. 28 grudnia 1959) – chorwacki polityk
    faszystowski, przywódca ustaszy, z wykształcenia prawnik. Współorganizator zamachu
    (1934), w którym zginęli król Jugosławii Aleksander I i minister spraw zagranicznych
    Francji L. Barthou. Szef (poglavnik) Niepodległego Państwa Chorwackiego
    (1941-1945), odpowiedzialny za ludobójstwo na Serbach, śydach i Cyganach. Po wojnie
    uciekł za granicę. Ante Pavelić urodził się w Bradinie, małej wsi w pobliŜu miasta
    Hadžići w Bośni i Hercegowinie (wówczas w Austro-Węgrzech). Studiował prawo w
    Zagrzebiu i w tym mieście wstąpił do nacjonalistycznej Chorwackiej Partii Prawa. W
    1920 roku został członkiem rady miejskiej Zagrzebia. W latach 1927-1929 był posłem do
    Skupsztiny (federalnego parlamentu). Sprzeciwiał się dominacji Serbów w Królestwie SHS
    14
    od 1929 w Jugosławii, choć potrafił negocjować nawet ze swoimi wrogami politycznymi z
    Partii Radykalnej.
    W roku 1929, po zawieszeniu konstytucji przez Aleksandra I Karadziordziewicia, Pavelić
    uciekł do Włoch, gdzie załoŜył faszystowską organizację ustaszów. Opowiadał się za
    niepodległą, katolicką Chorwacją. Jego kadrowa organizacja była odpowiedzialna za
    kilkanaście zamachów bombowych w jugosłowiańskich pociągach oraz wybuch
    nieudanego powstania w Velebicie. Paveliciowi pomogło wsparcie logistyczne wrogów
    Jugosławii – Włoch, Węgier i Bułgarii oraz najstarszej organizacji terrorystycznej w Europie
    – Wewnętrznej Macedońskiej Organizacji Rewolucyjnej WMRO. W 1934 roku
    współorganizował wraz z macedońską WMRO zamach w Marsylii, w którym zginęli król
    Jugosławii Aleksander I i minister spraw zagranicznych Francji Louis Barthou. Pavelić
    otrzymał za to dwa zaoczne wyroki śmierci, we Francji i w Jugosławii. Ante Pavelić kierował
    aktami ludobójstwa na terenie Chorwacji pod hasłami przyłączania „braci
    odłączonych” czyli wyznawców prawosławia do jedynej prawdziwej, katolickiej wiary.
    Odpowiada teŜ za etniczno-wyznaniowe czystki na śydach i Cyganach (Romach), a takŜe
    innych mniej licznych ówczesnych mniejszościach wyznaniowych.
    Niepodległe Państwo Chorwackie
    Kiedy 6 kwietnia 1941 roku państwa Osi najechały na Jugosławię, Ante Pavelić przebywał na
    emigracji we Włoszech. Jeszcze przed kapitulacją Jugosławii chorwaccy ustasze utworzyli 10
    kwietnia Niepodległe Państwo Chorwackie (NDH), zaleŜne od faszystowskich
    Niemiec i Włoch. Przywódcą nowego państwa został Ante Pavelić, który 15 kwietnia
    przybył do Zagrzebia, a dwa dni później mianował swój pierwszy gabinet. Dnia 25 kwietnia
    1941 roku osobistym dekretem zakazał wszelkich publikacji uŜywaną przez Serbów
    cyrylicą. Polityka Ante Pavelicia zyskała poparcie katolickiego duchowieństwa – prymas
    Chorwacji, arcybiskup Alojzije Stepinac oświadczył, Ŝe w przemianach w kraju
    dostrzega „rękę Boga”. Dnia 18 maja 1941 poglavnik został przyjęty na audiencji w
    Watykanie przez papieŜa Piusa XII, który udzielił mu błogosławieństwa.
    W dniu 6 czerwca 1941 roku Ante Pavelić spotkał się z Adolfem Hitlerem, z którym
    omawiał moŜliwość wysiedlenia większości Serbów z Chorwacji i zastąpienia ich
    Chorwatami i Słoweńcami, mieszkającymi na terenach okupowanych przez III Rzeszę. Do
    końca wojny Ante Pavelić realizował swój program wyrugowania z NDH mniejszości
    zarówno narodowych, jak i religijnych i stosował wobec nich politykę ludobójstwa.
    Jest odpowiedzialny za zbrodnie wojenne, głównie za masowe mordy na
    prawosławnych Serbach, śydach i Cyganach. Z jego rozkazu
    zamordowano kilkaset tysięcy osób, często stosując takie metody, jak
    wyłupywanie oczu, odcinanie kończyn, wyrywanie z ciała jelit i innych
    organów. Podcinano gardła specjalnymi noŜami, rozbijano głowy młotkami i
    prętami. Wiele osób spalono Ŝywcem. Opisanymi brytalnymi metodami faszystowscy ustasze
    mordowali dzieci na oczach rodziców, a dopiero po oprawieniu dzieci mordowali
    rodziców.
    Ucieczka i Pomoc Kościoła
    15
    W maju 1945 roku Pavelić uciekł z NDH. Skutecznie ukrywał się, dzięki pomocy kleru
    chorwackiego (Krunoslav Draganović) oraz administracji watykańskiej. Najpierw schronił się
    w austriackich klasztorach w Bad Ischl i w Sankt Gilgen, a następnie w przebraniu
    zakonnika dotarł do Włoch. W maju 1946 roku amerykański kontrwywiad (CIC) wykrył, Ŝe
    były poglavnik mieszka „w pobliŜu Rzymu, w budynku pod jurysdykcją Watykanu”. Ante
    Pavelić bywał równieŜ w Castel Gandolfo, gdzie mieści się letnia rezydencja papieŜa.
    Zmieniał miejsca pobytu, np. mieszkał na Via Giacomo Venezian w budynku będącym
    własnością Kościoła katolickiego, gdzie dzielił pokój ze słynnym bułgarskim terrorystą
    Iwanem Michajłowem, z którym w 1934 roku wspólnie organizował zamach na króla
    Jugosławii. Gdy wyjeŜdŜał z domu, korzystał z samochodu z watykańską rejestracją.
    Według CIC, Ante Pavelić często spotykał się z watykańskim podsekretarzem stanu
    Giovannim Montinim, późniejszym papieŜem Pawłem VI.
    Jesienią 1947 roku poglavnik Ante Pavelić uciekł z Europy, w czym pomagły mu
    fałszywe dokumenty, otrzymane od watykańskiego biskupa Aloisa Hudala. Biskup
    Alois Hudal otwarcie przyznawał, Ŝe pomógł wielu nazistowskim
    zbrodniarzom, którzy, jego zdaniem, „często byli całkowicie niewinni”. W swoich
    dziennikach pisał: „dzięki fałszywym dokumentom wielu z nich uratowałem. Mogli się
    wymknąć prześladowcom i uciec do szczęśliwszych krajów”. – Alois C. Hudal, Römische
    Tagebücher. Lebensbeichte eines alten Bischofs, Leopold Stocker 1976, s. 21, cytowane w:
    Daniel J. Goldhagen, Niedokończony rozrachunek, Wydawnictwo Sic! 2005, s. 185. Pod
    przybranym nazwiskiem jako Pablo Aranyos na pokładzie włoskiego statku dotarł do
    faszystowskiej Argentyny. W Buenos Aires w lipcu 1956 roku załoŜył skrajnie
    antykomunistyczny, skrajnie prawicowy i antyjugosłowiański Chorwacki Ruch
    Wyzwoleńczy. W Argentynie mieszkał nie niepokojony do czasu, gdy w kwietniu 1957 roku
    został postrzelony w Buenos Aires przez nieznanego sprawcę. Zamach ten przypisuje się
    jugosłowiańskim słuŜbom bezpieczeństwa UDBA. ZagroŜony ekstradycją do Jugosławii,
    przeniósł się do Madrytu, gdzie zmarł, opatrzony błogosławieństwem papieŜa Jana XXIII.
    USTASZE – Religijni Rzeźnicy
    Ustasze to potoczne określenie członków chorwackiej skrajnie nacjonalistyczno i
    proniemieckiej organizacji terrorystycznej Ustaša (serb.-chorw. Ustaše – powstańcy,
    buntownicy). Organizację załoŜył 7 stycznia 1929 we Włoszech Ante Pavelić, zbiegły z
    Królestwa SHS po objęciu władzy przez króla Aleksandra I. Celem ustaszy była
    niepodległość Chorwacji, wyodrębnionej ze zdominowanej przez Serbów Jugosławii, ale
    takŜe stworzenie państwa narodowo-katolickiego. Działając z terytoriów Włoch, Węgier i
    Austrii przeprowadzili wiele katolickich akcji terrorystycznych. Represjonowani po 1945 w
    Jugosławii, odtworzyli swoją organizację na emigracji. W latach 60-tych i 70-tych XX wieku
    dokonali kilku zamachów na dyplomatów jugosłowiańskich, m.in. w marcu 1971 w
    Sztokholmie zamordowali ambasadora Jugosławii. Ustasze pojęcie z serbsko-chorwackiego
    ustaše — “powstańcy”, “buntownicy”, to potoczna nazwa członków chorwackiej narodowokatolickiej
    tajnej organizacji Ustaša – Hrvatski Oslobodilački Pokret, utworzonej we
    Włoszech 7 stycznia 1929 przez Ante Pavelicia, mającej na celu secesję Chorwacji ze
    zdominowanej przez Serbów Jugosławii. Ustasze przeprowadzali liczne akcje terrorystyczne,
    m.in. w 1934 dokonali zabójstwa króla Jugosławii Aleksandra I w Marsylii. W okresie II
    wojny światowej współpracowali z nazistowską III Rzeszą i faszystowskimi Włochami. W
    16
    roku 1941 Ante Pavelić proklamował powstanie NiezaleŜnego Państwa Chorwackiego.
    Ustasze brali czynny udział w eksterminacji mniejszości narodowych, religijnych i
    komunistów.
    Za wiedzą i zgodą Watykanu, jego legata – Josipa Ramiry Marconego oraz arcybiskupa
    Zagrzebia – Stepinaca, będącego od roku 1942 duszpasterzem armii ustaszów,
    rozpoczęło się przymusowe nawracanie na katolicyzm prawosławnej ludności
    serbskiej. W bluźnierczy i haniebny sposób akcję tę nazwano „dziełem boŜym”. Od roku
    1941 Ante Pavelić i Pius XII regularnie składali sobie świadectwa uprzejmości.
    Urzędnicy brytyjskiego ministerstwa spraw zagranicznych, obserwujący coraz częstsze
    kontakty przedstawicieli Zagrzebia i Rzymu i oburzeni tym, iŜ papieŜ, jako najwyŜszy biskup
    katolicki, przestawał z osławionym terrorystą i mordercą – nazywali go „największym
    tchórzem naszego czasu”.
    W maju 1943 roku Ante Pavelić poprosił o kolejną audiencję i dowiedział się, Ŝe „ojciec
    święty” nie ma nic przeciwko temu, moŜe go jednak przyjąć nie jako szefa państwa aby
    uniknąć dalszych napięć z zachodnimi aliantami lecz jako osobę prywatną. PapieŜ Pacelli
    ponownie zapewnił faszystowskiego mordercę o swej osobistej przychylności.
    Według szacunków zawartych w aktach amerykańskich słuŜb specjalnych w owym czasie juŜ
    150 tysięcy prawosławnych Serbów padło ofiarą chorwackiego terroru. Ante
    Pavelić pozostawał takŜe w ścisłych kontaktach z faszystowskimi przywódcami niemieckimi.
    Podczas pewnego spotkania w Berlinie przechwalał się całkowitym rozwiązaniem
    kwestii Ŝydowskiej w swym kraju. O tym, jakich bestialstw dopuszczali się jego
    oprawcy, przekonał się pewien włoski reporter wojenny, któremu Ante Pavelić wręczył
    wielką miskę wypełnioną czymś przypominającym ostrygi. Na pytanie Włocha chorwacki
    führer odpowiedział, Ŝe jest to prezent jego wiernych ustaszów: 40 funtów serbskich
    oczu.
    Centralny organ ustaszów — „Hrvatski Narod” — podał dnia 5 września 1943 roku, Ŝe Pius
    XII przyjął na specjalnej audiencji 110 chorwackich policjantów przebywających na
    szkoleniu we Włoszech. Na poŜegnanie kaŜdy z nich otrzymał od papieŜa jakiś upominek
    oraz błogosławieństwo. I gdy w roku 1945 faszyści chorwaccy złoŜyli wizytę w
    Rzymie, Pacelli (papieŜ) zapewnił ich, Ŝe uŜyje całego swego autorytetu, by zapobiec
    uwięzieniu Ante Pavelića, którego „uwaŜa za dobrego człowieka i dobrego
    katolika”. Pewnym jest takŜe, Ŝe Andrija Artuković, minister spraw wewnętrznych
    Pavelića, wypowiedział takie oto zdanie: „Kierowałem się zasadami moralnymi
    Kościoła katolickiego”. Profesor Vladimir Dedijer – jugosłowiański historyk (zm. 1990
    r.) przytacza dane, a potwierdzają teŜ je i inne źródła, z których wynika, iŜ
    zorganizowane bandy Ante Pavelića zamordowały co najmniej 750 tysięcy
    Serbów, 60 tysięcy śydów oraz 26 tysięcy Cyganów. To razem 836 tysięcy
    zidentyfikowanych i policzonych trupów reŜimu ustaszy. Materiał dowodowy obejmuje
    zeznania naocznych świadków, pamiętniki i blisko dziewięć tysięcy zdjęć dokumentacji.
    Bombami zabijali ustasze i ich duchowni pomocnicy między innymi dzieci, które
    najpierw, jeszcze Ŝywe, wrzucano do masowych grobów. Potem na to wrzucano ich zabitych
    rodziców, którzy oglądali egzekucję swoich dzieci i zasypywano. Karabinów i broni
    maszynowej uŜywali do masowych egzekucji, przeprowadzanych z wyszukanym
    17
    okrucieństwem. Strzelali w nogi, potem w brzuchy, wreszcie w piersi. Innym narzędziem
    mordu były noŜe rzeźnickie, którymi przecinano szyje niewinnych ofiar,
    odmawiających przyjęcia katolicyzmu. Toporami najczęściej mnisi i Ŝołnierze
    ćwiartowali Cyganów (Romów). Rozcinali Cyganom głowy, brzuchy i klatki
    piersiowe. Posługiwali się takŜe, starając się nie wzbudzać wiele hałasu i rozgłosu,
    siekierami ciesielskimi, uŜywając ich do rozłupywania głów, łamania
    kręgosłupów i rozcinania arterii. Podczas masowych mordów uŜywali ponadto
    drewnianych młotków, tak Ŝe uderzane nimi wielokrotnie bezbronne ofiary padały
    martwe. Tak zwane „ciche egzekucje” bandy morderców reŜimu chorwackiego
    wykonywały ze szczególną lubością. Do zabijania dzieci i kobiet stosowały one takŜe
    Ŝelazne pręty, specjalnie w tym celu produkowane w jednej z fabryk. Bito na oślep w
    głowy i tułowia, a takŜe tymi prętami gwałcono kobiety ropruwając łona i brzuchy
    po ich normalnym wielokrotnym zgwałceniu przez ustaszów. Ludzi chorych i starych
    zabijano kilkoma uderzeniami Ŝelaznych młotków. A wszystko za to, Ŝe były prawosławne,
    Ŝydowskie lub cygańskie, za to, Ŝe nie chciały przymusowo się ochrzcić i przejść na
    katolicyzm rezygnując ze swej dobroczynnej wiary.
    Pewien katolik, franciszkanin o nazwisku Filipović, zwany „szatanem”, ze szczególną pasją
    uśmiercał dzieci i chorych, posługując się motyką. Jedna z najstraszliwszych
    metod mordowania, słuŜąca przedłuŜaniu męki ofiar, polegała na deptaniu ofiar i
    skakaniu im po brzuchach aŜ do zmiaŜdŜenia wątroby i śledziony. TakŜe
    skórzanymi batami fanatyczni i spragnieni krwi słudzy „świętego” Kościoła
    katolickiego chłostali na śmierć „niewierne” dzieci, kobiety i męŜczyzn.
    Powieszenie było aktem łaski. Te zbrodnicze bandy piekły i paliły ludzi Ŝywcem jak
    za czasów inkwizycji, przybijały ich do drzwi, wyłupywały oczy, rozcinały piersi, wyrywały
    języki.
    Vladimir Dedijer, który w czasie wojny wyzwoleńczej, prowadzonej przeciw wojskom
    okupacyjnym, przebywał w kwaterze armii partyzanckiej dowodzonej przez Józefa Broz Tito,
    do swej ksiąŜki o Jasenovacu dołączył rejestr zawierający nazwiska 5 arcybiskupów, 17
    biskupów, 8 kardynałów, 119 księŜy katolickich i 22 franciszkanów. Na liście znajdują się
    takŜe profesorowie teologii, katecheci, kanonicy, opaci i prałaci. Sześć stron zajmuje spis
    rzymskokatolickich zbrodniarzy, odznaczonych orderami za swe „zasługi dla państwa
    ustaszów”.
    śyczliwość Stolicy Apostolskiej wobec ludobójców trwała nawet po II wojnie światowej.
    Jeden z nielicznych, którzy stanęli przed sądem, arcybiskup Zagrzebia, Stepinac,
    został skazany, jak informuje wydawca Jasenovaca, na szesnaście lat cięŜkich robót.
    Watykan zaprotestował przeciwko temu, i to ze skutkiem, gdyŜ juŜ po pięciu latach Stepinac
    znalazł się na wolności, a nawet otrzymał godność kardynała. śaden z uczestniczących w
    morderstwach „duchownych duszpasterzy” nie został przez Rzym pociągnięty do
    odpowiedzialności ani ekskomunikowany. Ani frater Filipović, jeden z komendantów
    obozu koncentracyjnego w Jasenovacu, ani przyjaciel Pavelića – niejaki Draganović,
    teolog chorwacki. O zakresie wpływów Kościoła rzymskiego moŜe dać wyobraŜenie fakt, iŜ
    owo ludobójstwo właściwie aŜ do dnia dzisiejszego, do poczatków XXI wieku mogło
    pozostać pokryte milczeniem.
    18
    Po zakończeniu II wojny światowej tenŜe sam Draganović, którego ochraniał pewien
    duchowny, pracujący w sekretariacie Piusa XII, zorganizował watykańską komisję pomocy
    uchodźcom – Commissione Pontificia d’Assistenza. Nie tylko masa chorwackich morderców,
    tropionych przez aliantów, ale takŜe zbrodniarze wojenni z faszystowskich Niemiec mogli,
    korzystając z usług tej organizacji, rozpłynąć się bez śladu. Jedną z dobrze zorganizowanych
    tras ucieczki, nazwanych przez Aaronsa i Loftusa „ratlines”, czyli „szczurzymi liniami”,
    zbiegł takŜe sam Ante Pavelić, uchodząc słusznej sprawiedliwości. Sieć przerzutu ludzi
    zaczynała się w Austrii i przez Triest oraz Wenecję prowadziła do rzymskiego klasztoru
    San Girolamo przy via Tomacelli 132. Tam znajdowała się centrala rozdzielcza,
    skąd Draganović i ów sekretarz papieŜa Pacellego kierowali całą akcją. Dziesiątki tysięcy
    ludzi, jak zapewniają Aarons i Loftus, powołując się na dobrze zorientowanych świadków,
    skorzystało z pomocy Watykanu i uciekło do Ameryki Południowej, Północnej i Australii.
    Amerykańskie i angielskie słuŜby specjalne bez większych rezultatów czy raczej bez
    zaangaŜowania tropiły Ante Pavelića. Udało im się jednak ustalić, co następuje: w styczniu
    1946 roku opuścił on, prawdopodobnie w przebraniu zakonnika, klasztor w Klagenfurcie. Po
    przebyciu Austrii znalazł schronienie w rzymskim kolegium przy via Giacomo Belli. W maju
    1946 roku – o czym wiadomo z poufnych źródeł przebywał po części na eksterytorialnym
    terenie Watykanu, po części w rezydencji Castel Gandolfo, gdzie wielekroć spotykał się z
    papieskim sekretarzem. Opuścił teren państwa watykańskiego korzystając z samochodu
    jednego z urzędników watykańskich, opatrzonego numerami korpusu
    dyplomatycznego, co chroniło go przed oczyma słuŜb specjalnych. Gdy jednak
    sekretariat stanu otrzymał informacje z Londynu, ParyŜa i Waszyngtonu o bliskim
    aresztowaniu Ante Pavelića, do sprawy włączył się ponownie papieski sekretarz,
    uniemoŜliwiając planowaną akcję. Dnia 13 września 1947 roku Pavelić pod nazwiskiem
    Pablo Aranyos opuścił Włochy, a 6 listopada przybył statkiem do Buenos Aires w
    Argentynie. Po jego śmierci, która nastąpiła w Madrycie w roku 1959, ręce spleciono mu –
    według zeznań naocznych świadków – róŜańcem otrzymanym przezeń od Pacellego
    podczas pierwszej audiencji w Watykanie. Umierającemu zbrodniarzowi błogosławieństwo
    przesłał następca Pacellego, kolejny papieŜ – Giuseppe
    19
    Roncalli. TRUPY pomordowanych przez ustaszy
    nad rzeką Sava…
    Kalendarium Zbrodni Ustasze
    • 1934 – w Marsylii, wspólnie z Wewnętrzną Macedońską Organizacją Rewolucyjną,
    dokonali zamachu na króla Jugosławii Aleksandra I. Śmierć ponieśli – król i minister spraw
    zagranicznych Francji, J.L. Barthou.
    • 1941 – w czasie najazdu Niemiec i ich sojuszników na Jugosławię, Ante Pavelić
    proklamował powstanie NiezaleŜnego Państwa Chorwackiego (Nezavisna Država
    Hrvatska). Liczyło ono ok. 6,3 mln ludności i miało powierzchnię 92,5 tysięcy km². W
    państwie tym, poza Chorwacją, znalazły się Bośnia i Hercegowina oraz Srem (Syrmia).
    • 1941 – 1945 – w okresie II wojny światowej współpracowali z III Rzeszą i Włochami.
    Wprowadzili rasistowskie legislacje na wzór ustaw norymberskich, uznając niektóre
    mniejszości narodowe jak Serbów, żydów i Cyganów, za niższe rasowo od Chorwatów,
    mających wywodzić się rzekomo od germańskich Gotów. Ustasze stosowali wobec tych
    trzech narodowości politykę eksterminacji, wskutek której zginęło ponad 600 tysięcy
    prawosławnych Serbów, 60 tysięcy żydów i 26 tysięcy Cyganów. Tylko w jednym obozie
    (Jasenovac) zamordowano około 120 tysięcy ludzi. Okrucieństwo Ustaszów przerażało
    nawet hitlerowskich Niemców, którzy – zdarzało się – rozbrajali chorwackie oddziały.
    Czasami teŜ Włosi (sojusznicy) na swoim terytorium pomagali nawet śydom, aby ci nie
    wpadli w ręce Ustaszów.
    • Dnia 28 kwietnia 1941 roku ustaszowski oddział napadł na kilka prawosławnych
    wiosek w rejonie Bjelovaru, uprowadzając 250 osób. Ofiary musiały wykopać sobie grób,
    po czym zostały skrępowane drutem i spalone Ŝywcem. Tego samego dnia przywódca
    chorwackiego kleru, arcybiskup Zagrzebia Stepinac wydaje list pasterski, w którym pisze:
    „KtóŜ mógłby nam czynić zarzut z tego, Ŝe jako duszpasterze podzielamy radość i
    entuzjazm narodu, wyraŜając głęboką wdzięczność BoŜemu majestatowi. Mimo Ŝe
    aktualne wydarzenia, tak wielkiej wagi, są bardzo zawikłane, łatwo jednak dostrzec w tym
    20
    dziele rękę Boga. Ab domino factum est istud et est mirabile in oculis nostris. (Przez Pana
    się to stało, I to jest cudowne w oczach naszych; psalm 117, 23.). Dlatego usłuchacie
    naszego apelu i tak przyczynicie się do zachowania i rozwoju niepodległej Chorwacji.
    Znamy tych ludzi, którzy dziś mają w swoich rękach los narodu chorwackiego, i jesteśmy
    niezbicie przekonani, iŜ Kościół będzie mógł w odrodzonym państwie chorwackim całkiem
    swobodnie głosić słuszne pryncypia prawdy i wiecznej sprawiedliwości (…)”.
    • Kilka dni później juŜ w maju 1941 roku w Ostacu wyłapano 331 prawosławnych
    Serbów. Znów musieli kopać grób dla siebie. Następnie katoliccy ustasze zarąbali
    wszystkich siekierami i wrzucili do dołów. Popa Branko Dobrosavljevicia i jego syna
    zostawiono na koniec: rąbiąc dziecko na kawałki kazali ojcu odmawiać modlitwę za
    zmarłych. Po tym poddali go straszliwym torturom, wydarli włosy z głowy i brody, wyłupili
    oczy i obdarli Ŝywcem ze skóry. W Mliniąte, okręgu Glamoč, były członek parlamentu Luka
    Avramović został po rzymsku ukrzyŜowany Ŝywcem wraz z synem.
    • W Banja Luce „podkuto jak konia” 81-letniego prawosławnego biskupa Platova i
    zmuszono by chodził z podkowami, aŜ stracił przytomność. Później wykłuto mu oczy,
    przypalono piersi, obcięto nos, uszy, by wreszcie dobić. Tak wygląda katolickie państwo
    narodowe, czyste rasowo i wynaniowo, w wydaniu skrajnej, faszystowskiej prawicy
    katolickiej, której nie naleŜy mylić z katolikami normalnymi, tymi co ponoć nawet miłują
    wrogów swoich.
    • Dnia 14 maja 1941 roku w Glinie kilkaset prawosławnych Serbów zapędzono do
    cerkwi. Do tego kościoła prawosławnego wpadli ustasze z siekierami i noŜami. Ci, którzy
    nie okazali zaświadczeń o przejściu na katolicyzm, a miały je dwie osoby zostali w kościele
    zarŜnięci. „Krwawa łaźnia trwała od godziny 10 wieczorem do 4 rano i przez osiem
    następnych dni. Rzeźnicy musieli zmieniać mundury, tak były przesiąknięte krwią.
    Znajdowano później wbite na pal prawosławne dzieci z członkami powykręcanymi od
    bólu”. Inicjatorami tego byli minister sprawiedliwości dr Mirko Puk i przeor katolickiego
    klasztoru franciszkańskiego w Čuntić, Hermenegildo, a właściwie Častimir Hermann.
    • Po tej masakrze, 18 maja 1941 roku, Ante Pavelić został uroczyście przyjęty przez
    papieŜa Piusa XII, który w czasie tej audiencji udzielił mu błogosławieństwa dla dalszego
    ludobójstwa, czyli budowy państwa narodowo-katolickiego. Tym samym Watykan wyraził
    poparcie dla nowego chorwackiego państwa faszystowskiego. Warto w tym miejscu
    wspomnieć, iŜ Ante Pavelić był wcześniej skazany zaocznie przez sąd państwowy na karę
    śmierci za morderstwa, m.in. za zamach na króla Aleksandra, jednak nie przeszkadzało to
    papieŜowi, jednak, kiedy w roku 1938 przybył do Rzymu oficjalnie polski szef MSZ, Józef
    Beck, papieŜ odmówił mu audiencji, poniewaŜ miał nieuregulowane kościelnie sprawy
    małŜeńskie.
    • 1943 – Zwierzchnik starokatolickiego kościoła katolickiego w Chorwacji Ks. Anton
    Donković zmarł zakatowany w 1943 roku w jednym z ustaszowskich obozów
    koncentracyjnych. Zlikwidowano łącznie trzy małe parafie starokatolików w Chorwacji.
    • 1945 – w maju komunistyczne oddziały partyzanckie Josipa Broz Tito połoŜyły kres
    istnieniu faszystowskiego NiezaleŜnego Państwa Chorwackiego. Faszystowscy Ustasze
    byli odwetowo represjonowani po 1945 roku w Jugosławii, zginęło około 50 tysięcy ich
    zwolenników, głównie wykonawców ludobójczych rzezi. Pokazuje to jak mała ilość osób
    posiadających władzę potrafi dokonywać ludobójczych rzezi na duŜą skalę.
    • Faszystowscy Ustasze w lipcu 1956 roku odtworzyli swoją organizację na emigracji
    pod nazwą Chorwacki Ruch Wyzwoleńczy, w oparciu o diasporę argentyńską,
    amerykańską, austriacką, niemiecką.
    21
    • W latach 60-tych i 70-tych ustasze dokonali kilkunastu zamachów na dyplomatów
    jugosłowiańskich – w tym m.in. w marcu 1971 roku w Sztokholmie zamordowali
    ambasadora Jugosławii.
    • 26 stycznia 1972 – w samolocie jugosłowiańskich linii lotniczych JAT wybucha
    bomba, zabijając 27 z 28 osób na pokładzie. Ocalała jakimś cudem tylko jedna osoba – 22-
    letnia stewardessa Vesna Vulović, która przeŜyła upadek z 10.160 m.
    • Lata 90-te XX wieku – powstanie organizacji odwołujących się do faszystowskiego
    ruchu Ustaszy, co było związane z rozpadem, a następnie wojną domową w Jugosławii.
    Jeszcze przed wybuchem wojny wzywali do krwawej rozprawy z ludnością serbską.
    • 1991-1995 wojna domowa w Bośni i Hercegowinie, obozy koncentracyjne i mordy
    to w duŜej mierze dzieło odrodzonych ustaszy. Powtórka z historii.
    To, co wyczyniali ustasze była to ślepa furia i szaleństwo. Fotografie tych zbrodni
    pokazują zdjęcia kobiet z odciętymi piersiami, wyłupione oczy, których sam Ante Pavelić
    był kolekcjonerem, odcięte genitalia, dzieci wbijane na pal, setki narzędzi zbrodni: noŜy,
    toporów, haków na mięso, itd. Włosi sfotografowali ustasza, który miał na szyi „naszyjnik”
    z ludzkich języków i oczu. Dnia 17 lutego 1942 roku szef Sicherheitspolizei i słuŜb
    specjalnych, donosi Reichsführerowi SS: „Liczbę prawosławnych, których Chorwaci
    wymordowali i przy uŜyciu najbardziej sadystycznych metod zamęczyli na śmierć, trzeba
    oszacować mniej więcej na 300 tysięcy ludzi.
    NaleŜy przy tym zauwaŜyć, Ŝe Kościół katolicki, ze względu na środki, jakie stosuje przy
    nawracaniu, i na swój przymus nawracania, forsował w ostatnich czasach potworności
    popełniane przez ustaszów, posługując się nimi równieŜ w swoich akcjach nawracania.
    Faktem jest, Ŝe mieszkający w Chorwacji Serbowie, którzy przyznali się do Kościoła
    katolickiego, mogą nadal Ŝyć nienagabywani. Widać z tego, Ŝe napięcie chorwackoserbskie
    polega w istotnej mierze na walce, jaką Kościół katolicki prowadzi przeciw
    Kościołowi prawosławnemu”.
    Niepodległe Państwo Chorwackie
    NiezaleŜne Państwo Chorwackie (Nezavisna Država Hrvatska – NDH) to państwo
    utworzone przez ustaszów w 1941 roku w wyniku zajęcia Królestwa Jugosławii przez siły
    państw faszystowskiej Osi i ich sojuszników. Dominującą religią w Chorwacji był
    katolicyzm, a ustasze prowadzili politykę eksterminacji ludności niekatolickiej mordując
    wszystkich, którzy odmawiali nawrócenia się na katolicyzm. Po klęsce Jugosławii, w
    kwietniu 1941 roku, zwycięskie faszystowskie Niemcy i Włochy zezwoliły przywódcy
    ustaszów, Ante Paveliciowi, na proklamowanie NiezaleŜnego Państwa Chorwackiego. JuŜ 18
    maja 1941 Benito Mussolini pozbawił złudzeń chorwackich polityków, gdy narzucił traktat
    rzymski. Włochy miały dominować w Chorwacji, którą dodatkowo pozbawiły jeszcze
    części Dalmacji. Państwo to w 1941 roku liczyło około 6,3 mln ludności i zajmowało łączny
    obszar 92,5 tysiąca km kwadratowych. W skład nowego państwa, oprócz Chorwacji, weszły
    Bośnia i Hercegowina oraz Srem. W kraju nasilił się terror skierowany głównie
    przeciwko prawosławnym Serbom oraz śydom i Cyganom. W trakcie masowych
    eksterminacji, a na terenie NDH istniały obozy koncentracyjne, w czasie II wojny światowej,
    na terenie NDH zginęło blisko 850 tysięcy ludzi z czego prawie 700 tysięcy było Serbami.
    Jakieś 350 tysięcy osób w tym 300 tysięcy prawosławnych zginęło w samych obozach
    koncentracyjnych. Często ta liczba jest podawana jako liczba ofiar klero-narodowego reŜimu
    ustaszy, ale jest ona zaniŜona, bo nieuwzględnia mordowanych poza obozami
    22
    koncentracyjnymi (łagrami). W maju 1945 roku oddziały Josipa Broza Tity połoŜyły kres
    istnieniu zbrodniczego, faszystowskiego, tzw. NiezaleŜnego Państwa Chorwackiego.
    Foto: Ustasze w dole z zamordowanymi przez siebie trupami…
    Chorwacki Ruch Wyzwoleńczy
    Chorwacki Ruch Wyzwoleńczy po chorwacku (kroatsku) Hrvatski Oslobodilački
    Pokret, HOP to chorwacka emigracyjna organizacja formalnie antykomunistyczna działająca
    od 1956 roku. Organizacja powstała w lipcu 1956 roku w Buenos Aires z inicjatywy
    przywódców chorwackich ustaszy czyli faszystów na emigracji. Na jej czele stanął zbrodniarz
    Ante Pavelić, a w skład kierownictwa weszli Džaferbeg Kulenović, Vjekoslav
    Vrančić, Ivica Frković, Ivan Kordić, Stjepan Hefer, Stipe Matijević,
    Josip Marković. Wszyscy oni pełnili wysokie stanowiska we władzach NiezaleŜnego
    Państwa Chorwackiego (NDH) w okresie II wojny światowej, po zakończeniu której zbiegli
    na Zachód ścigani za ludobójstwo. Ruch HOP nawiązywał do katolickich tradycji ruchu
    ustaszy i NDH, był skrajnie narodowo-katolicki, czyli fazytowski. Był najbadziej radykalną i
    morderczą organizacją chorwackiej emigracji. Głosił hasła skrajnie katolickie,
    antykomunistyczne, skrajnie prawicowe i antyjugosłowiańskie. Wszedł w skład
    Antybolszewickiego Bloku Narodów, w sumie na fali potępienia dla stalinizmu i
    jego podobnych do faszymu metod represji.
    Chorwacki Ruch Wyzwoleńczy działał głównie w Republice Federalnej Niemiec,
    frankistowskiej Hiszpanii, USA, Kanadzie, Australii, Argentynie, Chile, co pokazuje jakie
    kraje tolerują faszyzm i swoją polityką popierają ludobójców. Wydawał liczne
    pisma, jak „Hrvatska” w Argentynie, „Spremnost” w Australii, „NDH” w Kanadzie, czy
    „Hrvatska sloboda” w RFN. Faszystowski HOP prowadził typową działalność
    terrorystyczną i bojówkarską, jak podkładanie ładunków wybuchowych pod
    jugosłowiańskie instytucje w róŜnych państwach, zabicia polityków jugosłowiańskich,
    uprowadzenia samolotów itp. Do najbardziej znanych akcji naleŜało zabicie w 1971 roku w
    Sztokholmie jugosłowiańskiego ambasadora Vladimira Rolovicia oraz wysadzenie w
    powietrze w 1972 roku samolotu pasaŜerskiego jugosłowiańskich linii lotniczych JAT. W
    1991 roku w niepodległej Chorwacji HOP zarejestrował się jako nacjonalistyczna narodowo23
    katolicka partia polityczna. Na jej czele stoi neo-faszysta Mirko Brekalo, piewca rzeźniczego
    ludobójstwa na innowiercach z czasów Pavelića. Odtąd startuje w kolejnych wyborach
    parlamentarnych, mając jednak jak na razie znikome poparcie społeczne.
    ALOJZIJE STEPINAC – abp Nicopsis
    Alojzije (Alojzy) Kardynał Stepinac (ur. 8 maja 1898 – zm. 10 lutego 1960) – duchowny
    katolicki, prymas Chorwacji i błogosławiony katolicki. Arcybiskup Zagrzebia (1937-1960),
    wikariusz wojskowy faszystowskiego reŜimu ustaszów (1942-1945),
    członek parlamentu NDH (1943-1945). W 1946 roku skazany przez sąd w Zagrzebiu na 16
    lat więzienia i cięŜkich robót za współpracę z ustaszami i współudział w przymusowym
    nawracaniu prawosławnych Serbów na katolicyzm oraz ich mordowaniu za odmowę zmiany
    wiary. Po pięciu latach zwolniony z więzienia, a karę zamieniono na zakaz opuszczania
    parafii w Krašiciu. W 1952 roku został kardynałem. W 1998 roku papieŜ Jan Paweł II za
    udział w ludobójstwie ogłosił go męczennikiem i beatyfikował.
    Ksiądz Aloj Stepinac urodził się w chłopskiej rodzinie we wsi Brezarić koło Krašicia w
    Chorwacji – wówczas w Austro-Węgrzech. W 1916 roku ukończył gimnazjum w Zagrzebiu.
    Brał udział w I wojnie światowej, a tuŜ przed osiemnastymi urodzinami powołano go do
    austro-węgierskiej armii, gdzie na froncie został ranny i spędził pięć miesięcy we włoskiej
    niewoli. Po wojnie rozpoczął studia rolnicze na Uniwersytecie w Zagrzebiu, ale po
    pierwszym semestrze wrócił na wieś, Ŝeby pomagać ojcu. W 1924 roku wstąpił do
    seminarium duchownego, skąd wysłano go do Rzymu, gdzie ukończył filozofię i teologię na
    Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Wyświęcony na księdza w 1930 roku,
    sprawował kościelne urzędy w Zagrzebiu. Wyznaczony w 1934 roku na biskupa koadiutora
    archidiecezji zagrzebskiej, objął ją trzy lata później, zostając jednym z najmłodszych
    arcybiskupów w historii Kościoła.
    24
    Poparcie Państwa Ustaszów
    W dniu 28 marca 1941 roku ksiądz arcybiskup Aloj Stepinac zanotował w swoim dzienniku:
    „Chorwaci i Serbowie to dwa światy, jak biegun północny i południowy. Nigdy nie będą w
    stanie Ŝyć razem, chyba Ŝe za sprawą boskiego cudu”. O prawosławiu pisał
    oszczerczo, Ŝe nie ma w nim „ani moralności, ani zasad, ani prawdy, ani sprawiedliwości,
    ani uczciwości”. Dnia 6 kwietnia 1941 roku państwa Osi zaatakowały Jugosławię, która
    skapitulowała po dwunastu dniach walk. Biskup Aloj Stepinac poparł utworzone przez
    ustaszów Niepodległe Państwo Chorwackie, zaleŜne od faszystowskich Niemiec i Włoch.
    Nowy faszystowski reŜim, na czele którego stał poglavnik Ante Pavelić, deklarował wierność
    religii katolickiej i prowadził politykę eksterminacji mniejszości wyznaniowych w celu
    stworzenia państwa jednolitego religijnie. Minister religii Mile Budak oświadczył:
    „Jedną trzecią Serbów zabijemy, jedną trzecią wypędzimy, jedną
    trzecią nawrócimy na katolicyzm”.
    Dnia 16 kwietnia 1941 roku Aloj Stepinac złoŜył wizytę Ante Paveliciowi, zapisując po niej
    w dzienniku, Ŝe nowy przywódca „nie będzie tolerował cerkwi prawosławnej”. Na tej
    podstawie arcybiskup ocenił, Ŝe poglavnik jest „szczerym katolikiem”. Dnia 28
    kwietnia w kościołach odczytano list arcybiskupa Aloj Stepinaca, wzywający księŜy i
    wiernych do poparcia nowej faszystowskiej władzy. Kiedy 26 czerwca Ante Pavelić spotkał
    się z chorwackim episkopatem, Aloj Stepinac obiecał mu „oddaną i wierną współpracę dla jak
    najbardziej promiennej przyszłości naszej ojczyzny”. Równie lojalnej współpracy z ustaszami
    Aloj Stepinac wymagał od episkopatu; nakazał teŜ uroczyste świętowanie rocznicy
    proklamowania Niepodległego Państwa Chorwackiego i dnia urodzin Pavelicia. Dnia
    6 czerwca 1941 roku zbrodniarz Ante Pavelić otrzymał błogosławieństwo Piusa XII podczas
    audiencji w Watykanie. Faszysta Ante Pavelić zapewnił papieŜa, Ŝe Naród Chorwacki zawsze
    pozostanie wierny „Świętemu Apostołowi Piotrowi i jego następcom”, i Ŝe naród ten,
    przepojony prawem Ewangelii „stanie się Państwem BoŜym”. – Carlo Falconi, Silence of Pius
    XII, Faber 1970, s. 394. Na przykładzie Chorwacji Ustaszy najlepiej moŜna się zorientować
    jak wygląda budowanie państwa katolicko-narodowego przez rządy ultra-katolickich
    polityków naszości pospołu ze skrajnym klerem watykańskim.
    Nawracanie na Katolicyzm Przemocą
    W dniu 15 maja 1941 roku Katolicki „List”, oficjalny organ kurii arcybiskupiej w Zagrzebiu
    wspiera ideę „czystki etnicznej”, a okólnik urzędu Aloj Stepinaca uznaje Serbów za
    „renegatów Kościoła katolickiego” i akceptuje uŜycie przemocy przy
    nawracaniu prawosławnych na katolicyzm. Dnia 31 lipca Katolicki „List” domaga
    się „przyspieszenia procesu nawracania siłą”. Arcybiskup Aloj Stepinac wiedział zatem o
    przemocy towarzyszącej przymusowym konwersjom na katolicyzm, a kontrolowana przez
    niego gazeta popierała tę przemoc. Zbrodnie dokonywane na tych, którzy nie chcieli się
    nawrócić, przybrały skalę ludobójstwa – w ciągu czterech lat zamordowano w Chorwacji
    kilkaset tysięcy osób. W zbrodniach uczestniczyło wielu katolickich duchownych, zwłaszcza
    franciszkanów, i były one znane księdzu Aloj Stepinacowi. Katoliccy zakonnicy lub
    25
    księŜa kierowali prawie połową spośród 22 wielkich chorwackich obozów
    koncentracyjnych. Dnia 16 lutego 1942 londyńskie radio BBC informowało: „Do
    najgorszych okrucieństw dochodzi w diecezji arcybiskupa Zagrzebia
    (Stepinaca). Bratnia krew płynie tam strumieniami. Prawosławnych
    siłą nawraca się na katolicyzm i nie słychać głosu oburzenia ze strony
    hierarchy”. Ponadto ksiądz Aloj Stepinac nie unikał przejmowania własności cerkwi
    prawosławnej na rzecz Kościoła katolickiego – wysłał np. specjalną petycję do Ante Pavelicia,
    prosząc o przekazanie trapistom serbskiego klasztoru w Orahovicy. Ksiądz Aloj Stepinac
    ewidentnie wspierał ludobójstwo i zagrabianie majątku kościoła prawosławnego w
    Chorwacji.
    Wahania czy Polityka
    W kazaniach Aloj Stepinaca po 1942 roku zaczęły pojawiać się rzekomo zawoalowane
    protesty przeciwko drastycznym metodom, stosowanym przez ustaszów wobec Serbów,
    zwłaszcza jeśli te metody były niezgodne z kościelną doktryną. Arcybiskup podawał w
    wątpliwość szczerość masowych nawróceń, dokonywanych pod lufami karabinów. Później
    osobiście angaŜował się w ochronę wybranych prawosławnych i śydów, co skłoniło Ante
    Pavelicia do wysłania tajnej noty do Watykanu z prośbą o usunięcie księdza Aloj Stepinaca z
    urzędu. Poglavnik nie stracił jednak całkowicie zaufania do arcybiskupa, bo kiedy w 1945
    roku uciekał z kraju, zaproponował duchownemu, by stanął na czele rządu tymczasowego.
    Aloj Stepinac odmówił, ale przyjął depozyt ustaszów – archiwa mordów i część zrabowanych
    kosztowności. Zachowanie Aloj Stepinaca wynikały z doraźnych potrzeb
    kamuflowania swojej faktycznej roli we wspieraniu ludobójstwa i grabieŜy wyznawców
    religii innych niŜ katolicka i były wymuszone protestami płynącymi z całego świata
    przeciwko zbrodniom katolickiego reŜimu narodowo-katolickiego, tzw. „naszości” w
    Chorwacji.
    Zdaniem niektórych historyków, Aloj Stepinac być moŜe wahał się między prywatnymi
    protestami a publicznym wspieraniem reŜimu Ante Pavelicia, między pochwalaniem jego
    celów a kwestionowaniem środków. Z jednej strony legitymizował władzę morderczych
    ustaszów, sprawując funkcję ich wikariusza wojskowego, zasiadając w
    kontrolowanym przez nich parlamencie i uczestnicząc w państwowych ceremoniach, a z
    drugiej strony próbował osłabić konsekwencje swojego poparcia, chroniąc pewną liczbę osób
    i namawiając władze, aby łagodniej realizowały swoją politykę. Wszystko to jednak z obawy
    o odpowiedzialnośc i krytykę ze strony opinii publicznej i wiedzy o moŜliwości przegrania
    wojny. Po wojnie do izraelskiego instytutu Yad Vashem wpłynęły dwa spreparowane wnioski
    od prywatnych osób z Chorwacji o przyznanie Aloj Stepinacowi tytułu „Sprawiedliwy wśród
    Narodów Świata”. Instytut wnioski odrzucił, tłumacząc, Ŝe wyróŜnienie nie przysługuje
    osobom, które pomagają śydom i jednocześnie utrzymują bliskie związki ze zbrodniczym
    reŜimem.
    Proces i Wyrok
    W dniu 17 maja 1945 roku ksiądz arcybiskup Aloj Stepinac został aresztowany przez
    władze socjalistycznej Jugosławii. Po dwóch tygodniach został zwolniony, a następnego dnia
    26
    spotkał się z przywódcą państwa, Josipem Broz Tito. Nie doszło między nimi do Ŝadnego
    porozumienia. Później przez pewien czas rząd w Belgradzie wysyłał prośby do Watykanu o
    wycofanie Aloj Stepinaca, ale bez rezultatu. Dnia 18 września 1946 roku arcybiskupa
    ponownie aresztowano, a 30 września rozpoczął się jego słuszny proces za zbrodnie.
    Historycy raczej nie mają wątpliwości, Ŝe w Jugosławii rządzonej przez socjalistów był to
    proces pokazowy, ale zwracają uwagę na zasadność postawionych Stepinacowi zarzutów
    – prawdą jest, Ŝe arcybiskup podczas wojny współpracował z ustaszami, Ŝe był
    głową krajowego Kościoła katolickiego, którego duchowieństwo angaŜowało się
    ludobójstwo, Ŝe po wojnie wspierał byłych ustaszów (Križari), przeprowad

  2. budda napisał(a):

    nic nie bedzie sie tak nie podniecajcie bo nie ma czym

  3. wdm napisał(a):

    Podobna rzecz poprzedziła abdykację Benedykta… coś się dzieje o czym nie wiemy

  4. Matt napisał(a):

    To oznacza że o Ukraina będze trwała długa i krwawa walka ale nie na darmo.

    • wdm napisał(a):

      Syjoniści robią zawieruchę na Ukrainie, wystarczy popatrzyć na Kaczynskiego i Palikota, którzy razem wysławiali tam UPA wspierani przez Kwaśniewskiego i Sikorskiego a medialnie przez Michnika, pewnie znowu kasa w kartonach poszła, dzisiaj Ukraińcy napadli na polski autokar i kazali Polakom sławić UPA, grozili im śmiercią, ot i majdan… Po prostu Europa ma być pozbawiona niepodległych państw, idzie globalizm, IV Rzesza, NWO, jak zwał tak zwał…

      • ben napisał(a):

        Ty lepiej zrobisz jak do tego ukraińskiego majdanu nie będziesz wrabiał syjonistów, bo Bóg jest i zawsze będzie z żydami i do ojca żydów Abrahama powiedział że: kto ciebie będzie błogosławił, będzie błogosławiony, a kto będzie przeklinał, będzie przeklęty. Żaden antysemita nie ostoi się przed Bogiem.Dla własnego dobra przestań żle mówić o żydach, bo po tym określeniem miałeś ich wyrażnie na myśli. Zamknij gębę na ich temat, dobrzę?.

        • Zorro napisał(a):

          Pan Jezus SIEKAŁ SŁOWAMI ŻYDÓW SANHEHDRYN, FARTZEUSZY JAK RÓZGĄ, poodobnie Św. Paweł Apostoł ciosał żydom ogniste kule odpowiedzi!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.